Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij
Twórcy o ZAiKSie

Odeszli od nas

Sławomir Wesołowski Kompozytor, aranżer, producent muzyczny Sławomir Wesołowski zmarł 24 grudnia 2020 w wieku 66 lat. Od 1988 roku był członkiem Sekcji B naszego Stowarzyszenia. Ojciec, kompozytor Tadeusz Wesołowski, zadbał, by syn już jako dziecko zaczął uczyć się gry na fortepianie – prywatnie, potem w ognisku muzycznym, skąd Sławomir przeszedł do szkoły muzycznej, którą ukończył równocześnie ze szkołą elektroniczną. Po studiach reżyserii muzycznej na PWSM w Warszawie rozpoczął w 1976 pracę w Naczelnej Redakcji Muzyki Poważnej Polskiego Radia, po dwóch latach przechodząc do Redakcji Muzyki Rozrywkowej. Miał tam do czynienia z najnowocześniejszą – na owe czasy – techniką reżyserii nagrań; zdobyte umiejętności pogłębiał w czasie 6-miesięcznego stypendium w Chrysalis Records, brytyjskiej wytwórni fonograficznej. Był realizatorem nagrań takich zespołów jak Republika, Lady Pank, 2+1, DAAB, jako producent i realizator współpracował m.in. z Ewą Bem, Andrzejem Zauchą, Krystyną Prońko i Stanisławem Sojką. Realizował również muzykę dla filmów fabularnych w reżyserii m.in. Andrzeja Wajdy (Człowiek z żelaza), Feliksa Falka, Janusza Zaorskiego, Pawła Karpińskiego (To tylko rock) oraz seriali telewizyjnych. Do jego najbardziej znanych muzycznych realizacji należą dwie produkcje Krzysztofa Gradowskiego: Akademia pana Kleksa i Podróże pana Kleksa, a także wykreowanie postaci i filmowego środowiska Franka Kimono, czego dokonał razem z Mariuszem Zabrodzkim, kryjąc się pod wspólnym pseudonim Adam Patoh. Uznawany jest za twórcę pierwszego polskiego boysbandu – Papa Dance, którego pierwsze single trafiły na rynek w 1984 roku, potrafił popularnością pobić w kraju znane zespoły zagraniczne. W roku 1990, wciąż na fali popularności, zespół wyjechał z koncertami do USA. Wesołowski pozostał w Stanach, występował w klubach i nagrywał, w emigracyjnej polskiej telewizji stworzył i prowadził program Studio 3, swoisty przegląd wydarzeń muzycznych i kulturalnych. Wrócił do Polski na początku lat 2000. Sprzeciwiał się reaktywacji zespołu, przywoływaniu legendarnej marki, nie miał jednak szczęścia w sądowych bataliach. [wdsk]
Jan Stachowski Bohemista, tłumacz, dyplomata, Jan Stachowski zmarł 24 grudnia 2020. Był członkiem Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich naszego Stowarzyszenia. W 2017 został laureatem Nagrody ZAiKS-u za wybitne osiągnięcia w dziedzinie przekładu literackiego. Urodzony w 1951, ukończył bohemistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale, jak mówili znający go przyjaciele, swą doskonałą znajomość języka czeskiego zawdzięczał nie tylko studiom akademickim, ale i praktycznym, podczas podróży, rozmów na ulicy czy pogwarek w gospodach. Pracował jako tłumacz przysięgły, był również wykładowcą na Wydziale Slawistyki Uniwersytetu Śląskiego oraz redaktorem katowickiego Wydawnictwa Śląsk, zasłużonego serią „Biblioteki pisarzy czeskich i słowackich”. Internowany w roku 1981, po 1989 trafił do Ambasady RP w Pradze. Nie przestawał tłumaczyć – jego dorobek obejmuje utwory takich autorów jak Ivan Klíma, Jan Pelc, Arnošt Lustig, Ota Filip, Emil Hakl, Jiří Kratochvil, Michal Viewegh, Petra Procházková, Patrik Ouřale przede wszystkim Josefa Škvoreckiego i Bohumila Hrabala. Przekłady tego ostatniego ukazywały się w Polsce w tzw. drugim obiegu, nim trafiły do szerokiego kręgu czytelników. Był nominowany w 2009 do Nagrody Angelusa, w 2019 otrzymał przyznawaną w Czechach nagrodę im. Jiříego Theinera, dysydenta, tłumacza i edytora, wręczaną za zasługi na polu promocji literatury czeskiej za granicą. Od wielu lat przyjeżdżał do Cieszyna, by wziąć udział w festiwalu „Kino na granicy”, spotkaniu sąsiadów, podczas którego omawiano filmy i literaturę, przysłuchując się cyklicznym „Pojedynkom tłumaczy”.
Jerzy Przeździecki Prozaik, scenarzysta, dramaturg, Jerzy Tadeusz Przeździecki zmarł 11 grudnia 2020 w wieku 93 lat. Od 1961 roku związany z naszym Stowarzyszeniem jako członek trzech jego sekcji: C – Autorów Dzieł Dramatycznych, F – Autorów Dzieł Literackich oraz G – Autorów Dzieł Filmowych i Telewizyjnych. W czasie wojny walczył w szeregach AK, otrzymał stopień porucznika. Był absolwentem Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, ukończył także kursy literatury prowadzone przez uniwersytet w Edynburgu oraz w amerykańskim stanie Iowa, gdzie był stypendystą w latach 1974-1975. Przed wyjazdem do Stanów wykładał na warszawskiej PWST (1965-73). Jego powojenne zaangażowanie w działalność teatralną – współtworzył akademicki „Teatr na Wiśle”, z którego zespołem ruszył w rejs do Gdyni – zaowocowało długimi i stałymi związkami z teatrem. Przeździecki jest autorem 27 sztuk teatralnych, których przekłady na języki obce (angielski, niemiecki, bułgarski, słowacki, węgierski) umożliwiły ich realizacje m.in. w Szwajcarii, USA, UK, Australii, Rosji, Holandii, Iranie, Łotwie, Rumunii. Jego dorobek obejmuje również scenariusze kilku filmów fabularnych, w tym Wyroku (1961) i Dnia oczyszczenia (1969, oba w reżyserii Jerzego Passendorfera), Zielonych lat (1979, reż. Stanisław Jędryka) oraz wystawionego w 1999 w Teatrze TV Wypadku (także w reż. Jędryki). Kilkadziesiąt programów radiowych, których był autorem, cieszyło się powodzeniem słuchaczy; niektóre z nich pojawiły się w radiostacjach zagranicznych. W 1973 Jerzy Przeździecki odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi. [wdsk]
Henryk Bardijewski Prozaik, dramaturg, autor słuchowisk radiowych, zmarł 9 grudnia 2020 w wieku 88 lat. Henryk Bardijewski należał do Stowarzyszenia Autorów ZAiKS od 1957 jako członek trzech sekcji: F – Autorów Dzieł Literackich, D – Autorów Utworów Literackich Małych Form i C – Autorów Dzieł Dramatycznych. Urodził się w 1932 roku w Częstochowie. Studiował filologię polską i bibliotekoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w Bibliotece Narodowej (1953-57), a następnie jako redaktor w Dziale Literackim Polskiego Radia w Warszawie. Przez kilka lat kierował tam Redakcją Słuchowisk, później (do roku 1985) był konsultantem literackim w zakresie dramaturgii radiowej. Debiutował w 1955 roku. Uprawiał dramat i prozę. Był autorem trzydziestu książek – powieści, tomów opowiadań, bajek dla dzieci oraz zbiorów słuchowisk i dramatów. Ma w swoim dorobku sto pięćdziesiąt słuchowisk radiowych, ponad trzydzieści sztuk teatralnych i telewizyjnych. Otrzymał wiele nagród w konkursach literackich, dwukrotnie nagrodę Komitetu ds. Radia i Telewizji za całokształt twórczości w dziedzinie dramaturgii radiowej (1971, 1983). Jest również laureatem nagrody Teatru Polskiego Radia „Honorowy Wielki Splendor” (2002), Nagrody im. C.K. Norwida (2007), Nagrody Prezydenta Miasta Częstochowy (2009) oraz Nagrody Literackiej im. Wł. Reymonta (2011). Jego publikacje książkowe obejmują zbiory opowiadań: Rysunki na piasku (1962), Talizman i inne opowiadania (1965), Alibi (1966), Lustra (1972), Jak zostać monarchistą, a właściwie królem, (1976), Pochód Don Kichotów (1977), Klawiatura (1977), Dzień niepokoju (1979), Kraina intymności (1979), Czekanie na znak (1985), Spis rzeczy i inne opowiadania. (2001), Dzikie anioły (2006), Blisko, za blisko (2010), Przelotna radość (2012); Pan Fiasko i jego sukcesy (2017); powieści: Rzut podkową (1979), Irytacje (1984), Wiek świateł (1992); słuchowiska i dramaty takie jak Siła przyciągania (1975), Dramaty (1981), Pangea. Małe dramaty. (1984), Komu sekret (1985), Aria na tysiąc głosów (2004), Szepty, podszepty (2009); a także książki dla dzieci: Złoty potok (2006), Baśń o latającym dywanie (2006), Bajka na biegunach (2008), Wyprawa do kraju księcia Marginała (2009), Każdy może zostać... odkrywcą (2009), Baśń o latającym rumaku (2017). Jego utwory zostały przetłumaczone na kilkanaście języków. Słuchowiska były realizowane w rozgłośniach radiowych w Niemczech, Włoszech, Wielkiej Brytanii, Czechach, Słowenii, Słowacji, Bułgarii, Norwegii, Chorwacji. Dwukrotnie reprezentowały Polskie Radio w prestiżowym konkursie Prix Italia. Sztuki grane były w teatrach w Gdańsku, Wrocławiu, Warszawie, Krakowie, Łodzi, Gnieźnie, Przemyślu, a także wystawiane przez liczne zespoły nieprofesjonalne. Za swoje dokonania w dziedzinie literatury i teatru został uhonorowany Krzyżem Oficerskim OOP (1998), odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1996) oraz Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2012). [nad]
ZAiKS Teatr
test
test